Overzicht
Fred Jansen
Leeftijd: 85
Woonplaats: Hoogeveen
Functie: Scheepskok
Baanbooster

Iemand die zegt: we proberen het

Vroeger reisde hij als scheepskok de hele wereld over. Van Japan tot Canada, overal is hij geweest. Totdat zijn maatschappij failliet ging. Nu reist hij alleen nog maar binnen Nederland. Niet geheel zonder doel overigens. Fred Sinkeldam (79) is al dertig jaar op zoek naar een nieuwe baan.

“In de horeca. Dat is mijn vak. Het liefst in een restaurant, maar een pannenkoekenhuis is ook goed. Op de zeevaart is het sowieso afgelopen. Niet alleen voor de koks hoor. Zelfs voor de stuurlieden en machinisten is er geen werk meer.” Dat Fred een echte zeeman is, blijkt uit alles wat hij doet en zegt. Niet gebonden aan een plek of een echtgenoot, doet hij precies waar hij op het moment zin in heeft. “Ik ben altijd onderweg. Hou niet van regelmaat en al helemaal niet van thuiszitten. Op een stoeltje voor de televisie zeker. En dan op gezette tijden eten. Ik eet wanneer ik trek heb en wil niet dat iemand aan het einde van de dag tegen me zegt dat ik te laat thuis ben. Dat gereguleerde, dat is niks voor mij”.

Iets om het voor te doen

Hoewel Fred kan doen waar hij zin in heeft, is er wel iets in zijn leven dat hij al geruime tijd mist. Namelijk iets om het voor te doen. “Ik mis het stukje van m’n leven dat ik bezig ben, verantwoordelijkheid heb en mensen tevreden kan maken. Dat heb ik in mijn vroegere banen altijd met overgave gedaan”. Met name als scheepskok dus.  Al vanaf zijn zeventiende werkte Fred in de scheepskeuken. Een schande wat de familie betrof, want zeeman worden, dat was echt tegen het zere been. Met een beetje doordrammen kwam het er toch van. Eerst kon hij als koksmaat aan de slag en later als gediplomeerd scheepskok. “Zo’n diploma krijg je niet zomaar hè. Je moet je echt bewijzen”. 

Belangrijker dan de kapitein

“En toen ben ik dus de hele wereld over gereisd. Het was mijn lust en mijn leven”. Op een schip is de kok heel belangrijk. Misschien nog wel belangrijker dan de kapitein, omdat de kok een hele grote vinger in de pap heeft wat betreft de sfeer aan boord. Een kok kan er met gevarieerde en goede maaltijden voor zorgen dat de andere zeelieden zich thuis voelen. Iets dat op zee, ver weg van huis, heel belangrijk is. “Als kok ben je een centraal figuur, een vertrouwenspersoon. Dan kwam de stuurman langs omdat ie ruzie had met de machinist. Of er had er eentje huwelijksproblemen. Ik hoorde dat aan, suste de boel. Alles om de lieve vrede te bewaren”. Een kok die de sfeer er niet in kreeg, kon op het eerste vliegtuig terug naar huis. Fred mocht altijd blijven.

Ouwe moer in de maling

Het mensen naar de zin maken, ze tevreden stellen, dat zit in Fred. Het zit hem dan ook goed dwars dat hij, vanwege zijn leeftijd, na het faillissement nooit meer professioneel in de keuken heeft gestaan. Want dat zijn leeftijd de storende factor is, staat buiten kijf. “Ik belde eens naar aanleiding van een vacature voor pannenkoekenbakker. De medewerker die ik sprak zei dat ze altijd wel bakkers nodig hadden, maar dat ik een dag later terug moest bellen. De dag erna zegt de bedrijfsleider, na het horen van mijn geboortejaar, dat ze al voorzien zijn. Nou, ga je ouwe moer in de maling nemen! Echt, dan ben ik in staat om door de telefoon te kruipen en die man een draai om de oren te geven. Maar zo gaat het eigenlijk heel vaak. Mensen zijn helaas niet meer zo eerlijk”.

Nee heb je, ja kun je krijgen

Dat werkgevers twijfels hebben over het in dienst nemen van een bijna tachtigjarige, kan Fred begrijpen, maar de leugens om hem af te serveren niet. En zegt hij, zelfs iemand van vijftig nemen ze tegenwoordig niet meer aan. “Dan willen ze zo’n jonkie, stressbestendig en mét werkervaring. Dat kan toch niet, die komen net van school”. Ondanks deze wetenschap blijft Fred uitkijken naar een nieuwe baan. En dat zouden andere werkzoekenden volgens hem ook moeten doen. “Doorgaan! Doorbijten! Ik heb zoveel tegenslagen gehad, desillusies, maar ik ga gewoon door. Kan mij het schelen. Solliciteren kost geen geld en nee heb je, ja kun je krijgen. Ik blijf gewoon de hoop houden dat er uiteindelijk iemand is die zegt: het lijkt me wel wat. We proberen het”.

Article image